(?-1413)
Şair, âlim. Divan ve mesnevi şairidir. Asıl adı Tâceddin İbrahim bin Hızır’dır. İlk öğrenimini Anadolu’da yaptı. Daha sonra Mısır’a giderek Şeyh Ekmeleddin’den ders aldı. Ahmedî’nin Anadolu’ya dönüşü ve bu dönemdeki hayâtı hak kında kesin bilgi yoktur. Süleyman Şah’a sunduğu şiir ve tezkirelerden Kütahya’da Germiyan beylerinin hizmetinde bulunduğu anlaşılmaktadır. Daha sonra Yıldırım Bayezid’in oğullarından Emid Süleyman’ın hizmetine girmiştir. Amasya’da öldüğü söylenir. Divan şiirinin İlk dönemdeki büyük ustalarındandır. Kendinden önce gelen Türk (Gülşehri, Yunus emre, Âşık Paşa) ve İranlı şâirlerden etkilenmiştir. XV’inci asır Türk şâirleri üzerinde de Ahmedî’nin etkisi vardır. Gazel, kaside, terkib-i bend ve mesnevî türlerinde başarılı örnekler vermiştir. Şiirlerinde aşk ve tabiat temasını işlemiştir. Eserlerinden anlaşıldığına göre İslâm ilimlerine de vâkıftır. İyi bir hattat olduğu da bilinmekledir.
Eserleri: 1. Dîvan, 2. Iskender-nâme (İranlı şâir Nizami’den yapılan serbest bir tercümedir, 8000 bevitlik mesnevidir.), 3. Cemşid ü Hurşld (Mesnevi) 4. Tervihü’f-Ervah (Tıp konusunu işleyen 10 bin beyitlik mesnevi), 5. Esrar-nâme (At-târ’dan tercüme, mesnevî), 6. Mirkadü’l-Edeb (Farsça, lüga-ta dâir), 7. Mîzanü’l-Edeb (Dilbilgisi hakkında), 8. Mîyârü’l-Edeb (Dilbilgisi hakkında). [Ahmedî'nin İskender-nâme'si konusunda Doç. Dr. İsmail Ünver'in doktora çalışması vardır. Cemşîd ü Hurşîd'ini de Prof. M. Akalın doktora tezi olarak hazırlamış ve neşretmiştir.]
Bu sayfa için yorum yazın
Yorum yapabilmek için önce ÜYE olmalısınız eğer üye iseniz Giriş yapmalısınız.