Bir güne sığan izlenimlerin, duygu ve düşüncelerin, tarih belirtilerek, günü gününe anlatıldığı yazılardır. Günlükler, insanların bir yönüyle kendileriyle hesaplaşması, söyleşmesidir. Bu yüzden “iç konuşma” tekniğinden yararlanılır. İçtenlikN dili, doğal anlatımı günlüğün önemli özelliklerindendir. Kimi günlükler içe dönük, kimileri dışa dönüktür. Dolayısıyla kimilerinde kişisel duygu ve düşünceler, duyarlılıklar; kimilerinde ise olay ve durumlar öne çıkar. Bunlar, yazarca yorumlanır.
Divan edebiyatında ki “vakayiname” ve Tanzimat sonrası edebiyatta “ruzname” günlüğün karşılığı sayılabilir. Kimi öykü ve romanlarda günlük, bir anlatım yöntemi olarak kullanılmıştır.
Anı ile günlük arasındaki fark; anılardaki yaşananların sonradan bellekte kalan biçimiyle, günlükte de ise günü gününe ve sıcağı sıcağına yazılmasıdır. Anı geçmişe, günlük ise şimdiye ve geleceğe dönüktür.
